Διαβήτης: τύποι και αιτίες ανάπτυξής του, πορεία και εκδηλώσεις, θεραπεία, πιθανές συνέπειες

Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μια από τις πιο κοινές ασθένειες, η συχνότητα της οποίας τείνει να αυξάνεται και να παραμορφώνει τα στατιστικά στοιχεία. Τα συμπτώματα του σακχαρώδη διαβήτη δεν εμφανίζονται σε μια νύχτα. Η διαδικασία είναι χρόνια, με αύξηση και επιδείνωση των ενδοκρινικών και μεταβολικών διαταραχών. Η εμφάνιση του διαβήτη τύπου 1 διαφέρει σημαντικά από τα πρώιμα στάδια του διαβήτη τύπου 2.

Μεταξύ όλων των ενδοκρινικών παθολογιών, ο διαβήτης βρίσκεται σίγουρα στην κορυφή, αντιπροσωπεύοντας περισσότερο από το 60% όλων των περιπτώσεων. Επιπλέον, απογοητευτικά στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι το 1/10 των «διαβητικών» είναι παιδιά.

Η πιθανότητα εμφάνισης της νόσου αυξάνεται με την ηλικία και έτσι το μέγεθος της ομάδας διπλασιάζεται κάθε δέκα χρόνια. Αυτό οφείλεται στην αύξηση του προσδόκιμου ζωής, στις βελτιωμένες μεθόδους έγκαιρης διάγνωσης, στη μείωση της φυσικής δραστηριότητας και στην αύξηση του αριθμού των υπέρβαρων ατόμων.

Τύποι διαβήτη

Πολλοί άνθρωποι έχουν ακούσει για μια ασθένεια όπως ο άποιος διαβήτης. Προκειμένου ο αναγνώστης να μην συγχέει αργότερα τις ασθένειες που ονομάζονται «διαβήτης», πιθανότατα θα είναι χρήσιμο να εξηγηθούν οι διαφορές τους.

Άποιος διαβήτης

Ο άποιος διαβήτης είναι μια ενδοκρινική νόσος που εμφανίζεται ως αποτέλεσμα νευρολοιμώξεων, φλεγμονωδών ασθενειών, όγκων και δηλητηριάσεων και προκαλείται από ανεπάρκεια και μερικές φορές πλήρη εξαφάνιση της αγγειοπιεστίνης ADH (αντιδιουρητική ορμόνη).

Αυτό εξηγεί την κλινική εικόνα της νόσου:

• Συνεχής ξηρότητα του στοματικού βλεννογόνου, απίστευτη δίψα (ένα άτομο μπορεί να πιει έως και 50 λίτρα νερό σε 24 ώρες, προκαλώντας την επέκταση του στομάχου σε μεγάλα μεγέθη).
• Απομόνωση μεγάλης ποσότητας μη συμπυκνωμένων ελαφρών ούρων με χαμηλό ειδικό βάρος (1000-1003).
• Καταστροφική απώλεια βάρους, αδυναμία, μειωμένη σωματική δραστηριότητα, διαταραχές του πεπτικού συστήματος.
• Χαρακτηριστικές αλλαγές στο δέρμα («δέρμα περγαμηνής»).
• Ατροφία των μυϊκών ινών, αδυναμία των μυών.
• Ανάπτυξη συνδρόμου αφυδάτωσης απουσία πρόσληψης υγρών για περισσότερες από 4 ώρες.

Όσον αφορά την πλήρη θεραπεία, η ασθένεια έχει δυσμενή πρόγνωση. Η ικανότητα εργασίας είναι σημαντικά περιορισμένη.

Σύντομη ανατομία και φυσιολογία

Ένα μη ζευγαρωμένο όργανο, το πάγκρεας, εκτελεί μια μικτή εκκριτική λειτουργία. Το εξωγενές τμήμα του εκτελεί την εξωτερική έκκριση και παράγει ένζυμα που εμπλέκονται στη διαδικασία της πέψης. Το ενδοκρινικό τμήμα, στο οποίο έχει ανατεθεί το έργο της εσωτερικής έκκρισης, παράγει διάφορες ορμόνες, όπως: Ινσουλίνη και γλυκαγόνη. Είναι ζωτικής σημασίας για τη συνοχή της ζάχαρης στον ανθρώπινο οργανισμό.

Το ενδοκρινικό τμήμα του αδένα αντιπροσωπεύεται από τις νησίδες Langerhans, που αποτελούνται από:

1. Κύτταρα, τα οποία καταλαμβάνουν το ένα τέταρτο της συνολικής έκτασης των νησίδων και θεωρούνται ο τόπος παραγωγής γλυκαγόνης.
2. Β κύτταρα, τα οποία αποτελούν έως και το 60% του κυτταρικού πληθυσμού και συνθέτουν και αποθηκεύουν ινσουλίνη, το μόριο της οποίας είναι ένα πολυπεπτίδιο δύο αλυσίδων που φέρει 51 αμινοξέα με συγκεκριμένη σειρά.
3. Κύτταρα D που παράγουν σωματοστατίνη.
4. Κύτταρα που παράγουν άλλα πολυπεπτίδια.

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι προφανές: Ειδικότερα, η βλάβη στο πάγκρεας και στις νησίδες Langerhans είναι ο κύριος μηχανισμός που αναστέλλει την παραγωγή ινσουλίνης και πυροδοτεί την ανάπτυξη της παθολογικής διαδικασίας.

Τύποι και ειδικές μορφές της νόσου

Η ανεπάρκεια ινσουλίνης οδηγεί σε μειωμένη σταθερότητα του σακχάρου (3,3 – 5,5 mmol/l) και συμβάλλει στην ανάπτυξη μιας ετερογενούς ασθένειας που ονομάζεται σακχαρώδης διαβήτης (ΣΔ):

• Υπάρχει παντελής έλλειψη ινσουλίνης (απόλυτη ανεπάρκεια). ινσουλινοεξαρτώμενος παθολογική διαδικασία, η οποία ονομάζεται Σακχαρώδης διαβήτης τύπου Ι (IDDM);
• Η έλλειψη ινσουλίνης (σχετική ανεπάρκεια), η οποία στα αρχικά στάδια πυροδοτεί διαταραχή του μεταβολισμού των υδατανθράκων, αργά αλλά σταθερά οδηγεί στην ανάπτυξη δεν εξαρτάται από την ινσουλίνη Ο σακχαρώδης διαβήτης (NIDDM), ο λεγόμενος Σακχαρώδης διαβήτης τύπου II.

Λόγω της διακοπής της χρήσης γλυκόζης από τον οργανισμό και της σχετικής αύξησης του ορού του αίματος (υπεργλυκαιμία), που είναι καταρχήν εκδήλωση της νόσου, με την πάροδο του χρόνου εμφανίζονται σημάδια σακχαρώδη διαβήτη, δηλαδή πλήρης διαταραχή των μεταβολικών διεργασιών σε όλα τα επίπεδα.

Εκτός από τον διαβήτη τύπου 1 και τύπου 2, υπάρχουν ειδικές μορφές αυτής της ασθένειας:

1. Δευτεροπαθής διαβήτης ως αποτέλεσμα οξείας και χρόνιας φλεγμονής του παγκρέατος (παγκρεατίτιδα), κακοήθων νεοπλασμάτων στο παρέγχυμα του αδένα, κίρρωση του ήπατος. Ένας αριθμός ενδοκρινικών διαταραχών που σχετίζονται με την υπερβολική παραγωγή ανταγωνιστών ινσουλίνης (ακρομεγαλία, νόσος Cushing, φαιοχρωμοκύτωμα, νόσος του θυρεοειδούς) οδηγούν στην ανάπτυξη δευτεροπαθούς διαβήτη. Πολλά φάρμακα που λαμβάνονται για μεγάλο χρονικό διάστημα έχουν διαβητογόνο δράση: διουρητικά, ορισμένα αντιυπερτασικά φάρμακα και ορμόνες, από του στόματος αντισυλληπτικά κ.λπ.
2. Διαβήτης σε έγκυες γυναίκες (διαβήτης κύησης), προκαλείται από την ειδική αμοιβαία επίδραση των ορμονών της μητέρας, του παιδιού και του πλακούντα. Το εμβρυϊκό πάγκρεας, που παράγει τη δική του ινσουλίνη, αρχίζει να αναστέλλει την παραγωγή ινσουλίνης από τον αδένα της μητέρας, με αποτέλεσμα την ειδική αυτή μορφή κατά την εγκυμοσύνη. Ωστόσο, εάν ελέγχεται σωστά, ο διαβήτης κύησης συνήθως εξαφανίζεται μετά τη γέννηση. Ως αποτέλεσμα, σε ορισμένες περιπτώσεις (έως 40%) σε γυναίκες με παρόμοιο ιστορικό εγκυμοσύνης, αυτή η περίσταση μπορεί να απειλήσει την ανάπτυξη σακχαρώδους διαβήτη τύπου ΙΙ (μέσα σε 6-8 χρόνια).

Γιατί εμφανίζεται η «γλυκιά» ασθένεια;

Η «γλυκιά» ασθένεια σχηματίζει μια μάλλον «ετερόκλητη» ομάδα ασθενών, επομένως είναι προφανές ότι το IDDM και ο μη ινσουλινοεξαρτώμενος «αδελφός» του έχουν γενετικά διαφορετική προέλευση. Υπάρχουν ενδείξεις σύνδεσης μεταξύ του ινσουλινοεξαρτώμενου διαβήτη και των γενετικών δομών του συστήματος HLA (κύριο σύμπλεγμα ιστοσυμβατότητας), ιδιαίτερα με ορισμένα γονίδια των τόπων της περιοχής D. Δεν παρατηρήθηκε τέτοια σχέση για το NIDDM.

Η γενετική προδιάθεση από μόνη της δεν αρκεί για την ανάπτυξη σακχαρώδους διαβήτη τύπου Ι. Ο παθογενετικός μηχανισμός ενεργοποιείται από προκλητικούς παράγοντες:

• Συγγενής ανεπάρκεια των νησίδων Langerhans;
• Δυσμενής επίδραση του εξωτερικού περιβάλλοντος.
• άγχος, νευρικό στρες.
• Τραυματικές εγκεφαλικές βλάβες;
• Εγκυμοσύνη;
• Λοιμώδεις διεργασίες ιογενούς προέλευσης (γρίπη, παρωτίτιδα, λοίμωξη από κυτταρομεγαλοϊό, Coxsackie).
• Τάση για συνεχή υπερκατανάλωση τροφής, η οποία οδηγεί σε υπερβολικές εναποθέσεις λίπους.
• Κατάχρηση της ζαχαροπλαστικής (όσοι έχουν γλυκό δόντι διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο).

Πριν εμβαθύνουμε στις αιτίες του σακχαρώδη διαβήτη τύπου ΙΙ, θα ήταν σκόπιμο να απαντήσουμε σε μια πολύ αμφιλεγόμενη ερώτηση: ποιος πάσχει από αυτόν πιο συχνά - άνδρες ή γυναίκες;

Έχει σημειωθεί ότι η νόσος είναι πλέον πιο συχνή στις γυναίκες, αν και ο διαβήτης ήταν «προνόμιο» του ανδρικού φύλου τον 19ο αιώνα. Παρεμπιπτόντως, σε ορισμένες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας η συχνότητα αυτής της ασθένειας στους άνδρες θεωρείται πλέον κυρίαρχη.

Οι προδιαθεσικές συνθήκες για την ανάπτυξη σακχαρώδους διαβήτη τύπου ΙΙ περιλαμβάνουν:

• Αλλαγές στη δομική δομή του παγκρέατος ως αποτέλεσμα φλεγμονωδών διεργασιών καθώς και εμφάνισης κύστεων, όγκων, αιμορραγίας.
• ηλικία μετά από 40 χρόνια?
• Παχυσαρκία (ο σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου για NIDDM!).
• Αγγειακές παθήσεις που προκαλούνται από την αθηροσκληρωτική διαδικασία και την αρτηριακή υπέρταση.
• Στις γυναίκες, εγκυμοσύνη και γέννηση παιδιού με υψηλό σωματικό βάρος (πάνω από 4 κιλά).
• έχουν συγγενείς με διαβήτη.
• Σοβαρό ψυχοσυναισθηματικό στρες (υπερδιέγερση των επινεφριδίων).

Τα αίτια της νόσου διαφορετικών τύπων διαβήτη είναι εν μέρει τα ίδια (στρές, παχυσαρκία, επίδραση εξωτερικών παραγόντων), αλλά η αρχή της διαδικασίας είναι διαφορετική για τον διαβήτη τύπου 1 και τύπου 2, επιπλέον Το IDDM είναι ο τομέας των παιδιών και των εφήβων και τα μη ινσουλινοεξαρτημένα άτομα προτιμούν τους ηλικιωμένους.

Γιατί θέλεις να πιεις τόσο πολύ;

Τα χαρακτηριστικά συμπτώματα του σακχαρώδη διαβήτη, ανεξαρτήτως μορφής και τύπου, μπορούν να παρουσιαστούν ως εξής:

1. ξηρότητα των στοματικών βλεννογόνων.
2. Σχεδόν αδύνατο να σβήσει τη δίψα, που σχετίζεται με την αφυδάτωση.
3. Υπερβολική παραγωγή ούρων και απέκκρισή τους από τα νεφρά (πολυουρία), που οδηγεί σε αφυδάτωση.
4. Αύξηση της συγκέντρωσης γλυκόζης στον ορό του αίματος (υπεργλυκαιμία) λόγω καταστολής της χρήσης σακχάρου από τους περιφερικούς ιστούς λόγω ανεπάρκειας ινσουλίνης.
5. Η εμφάνιση σακχάρου στα ούρα (γλυκοζουρία) και κετονοσωμάτων (κετονουρία), τα οποία συνήθως υπάρχουν σε αμελητέες ποσότητες, αλλά στον σακχαρώδη διαβήτη παράγονται εντατικά από το ήπαρ και βρίσκονται στα ούρα όταν απεκκρίνονται από το σώμα.
6. Αυξημένη περιεκτικότητα στο πλάσμα του αίματος (επιπλέον της γλυκόζης) σε ουρία και ιόντα νατρίου (Na).⁺)
7. Η απώλεια βάρους, η οποία, στην περίπτωση της αντιρρόπησης της νόσου, είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του καταβολικού συνδρόμου, το οποίο αναπτύσσεται λόγω της διάσπασης του γλυκογόνου, της λιπόλυσης (κινητοποίηση λιπών), του καταβολισμού και της γλυκονεογένεσης (μετατροπή σε γλυκόζη) των πρωτεϊνών.
8. Παραβίαση δεικτών λιπιδικού φάσματος, αύξηση ολικής χοληστερόλης λόγω κλάσματος λιποπρωτεϊνών χαμηλής πυκνότητας, NEFA (μη εστεροποιημένα λιπαρά οξέα), τριγλυκερίδια. Η αυξανόμενη περιεκτικότητα σε λιπίδια αρχίζει να εισέρχεται ενεργά στο ήπαρ και να οξειδώνεται εντατικά εκεί, γεγονός που οδηγεί σε υπερβολικό σχηματισμό κετονικών σωμάτων (ακετόνη + β-υδροξυβουτυρικό οξύ + ακετοξικό οξύ) και περαιτέρω είσοδό τους στο αίμα (υπερκετοναιμία). Μια υπερβολική συγκέντρωση κετονικών σωμάτων απειλεί μια επικίνδυνη κατάσταση που ονομάζεταιδιαβητική κετοξέωση.

Έτσι, τα γενικά σημάδια του διαβήτη μπορεί να είναι χαρακτηριστικά οποιασδήποτε μορφής νόσου. Ωστόσο, για να μην συγχέεται ο αναγνώστης, είναι ακόμα απαραίτητο να σημειωθούν τα χαρακτηριστικά που είναι εγγενή σε αυτό ή εκείνο το είδος.

Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου Ι είναι «προνόμιο» των νέων

Το IDDM χαρακτηρίζεται από οξεία έναρξη (εβδομάδες ή μήνες). Τα σημεία του σακχαρώδη διαβήτη τύπου Ι είναι έντονα και εκφράζονται στα κλινικά συμπτώματα που είναι τυπικά αυτής της νόσου:

• Ξαφνική απώλεια βάρους?
• Αφύσικη δίψα, ένα άτομο απλά δεν μπορεί να μεθύσει ακόμα κι αν προσπαθεί (πολυδιψία).
• Υπερβολική παραγωγή ούρων (πολυουρία);
• Σημαντική περίσσεια συγκέντρωσης γλυκόζης και κετονικού σώματος στον ορό του αίματος (κετοξέωση). Στα αρχικά στάδια, όταν ο ασθενής μπορεί να μην έχει ακόμη επίγνωση των προβλημάτων του, είναι πολύ πιθανή η ανάπτυξη διαβητικού (κετοξέος, υπεργλυκαιμικού) κώματος - μια κατάσταση εξαιρετικά απειλητική για τη ζωή. Επομένως, η ινσουλινοθεραπεία συνταγογραφείται όσο το δυνατόν νωρίτερα (μόλις υπάρχει υποψία διαβήτη).

Στις περισσότερες περιπτώσεις, μετά τη χρήση ινσουλίνης, οι μεταβολικές διεργασίες εξισορροπούνται, Οι ανάγκες του οργανισμού σε ινσουλίνη πέφτουν απότομα και επέρχεται μια προσωρινή «ανάρρωση». Ωστόσο, αυτή η βραχυπρόθεσμη κατάσταση ύφεσης δεν πρέπει να χαλαρώνει ούτε τον ασθενή ούτε τον γιατρό, αφού η νόσος γίνεται ξανά αισθητή μετά από λίγο. Οι απαιτήσεις σε ινσουλίνη μπορεί να αυξηθούν με τη διάρκεια της νόσου, αλλά γενικά δεν θα υπερβαίνουν τα 0,8-1,0 U/kg απουσία κετοξέωσης.

Μετά από 5-10 χρόνια, μπορεί να εμφανιστούν σημεία που υποδεικνύουν την ανάπτυξη όψιμων επιπλοκών του διαβήτη (αμφιβληστροειδοπάθεια, νεφροπάθεια). Οι κύριες αιτίες θανάτου από IDDM περιλαμβάνουν:

1. νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου ως αποτέλεσμα διαβητικής σπειραματοσκλήρωσης.
2. Οι καρδιαγγειακές παθήσεις είναι επιπλοκές της υποκείμενης νόσου που εμφανίζονται κάπως λιγότερο συχνά από τις ασθένειες των νεφρών.

Ασθένεια ή αλλαγές που σχετίζονται με την ηλικία; (Διαβήτης τύπου ΙΙ)

Το NIDDM αναπτύσσεται για πολλούς μήνες ή και χρόνια. Όταν προκύπτουν προβλήματα, ένα άτομο απευθύνεται σε διάφορους ειδικούς (δερματολόγο, γυναικολόγο, νευρολόγο...). Ο ασθενής δεν υποψιάζεται καν ότι, κατά τη γνώμη του, διάφορες ασθένειες είναι σημάδια σακχαρώδους διαβήτη τύπου ΙΙ: φουρουλκίωση, φαγούρα στο δέρμα, μυκητιάσεις, πόνος στα κάτω άκρα. Οι ασθενείς συνηθίζουν την κατάστασή τους και σιγά σιγά αναπτύσσεται ο διαβήτης, επηρεάζοντας όλα τα συστήματα και ιδιαίτερα τα αιμοφόρα αγγεία.

Το NIDDM χαρακτηρίζεται από σταθερή, αργή πορεία, συνήθως χωρίς τάση για κετοξέωση.

Η θεραπεία για τον διαβήτη τύπου 2 ξεκινά συνήθως με μια δίαιτα που περιορίζει τους εύπεπτους (εξευγενισμένους) υδατάνθρακες και τη λήψη φαρμάκων που μειώνουν το σάκχαρο (αν είναι απαραίτητο). Insulin is prescribed when the disease has progressed to severe complications or there is resistance to oral medications.

Η κύρια αιτία θανάτου σε ασθενείς με NIDDM θεωρείται η καρδιαγγειακή παθολογία λόγω διαβήτη. Αυτό είναι συνήθως καρδιακή προσβολή ή εγκεφαλικό.

Θεραπείες για σακχαρώδη διαβήτη

Η βάση των θεραπευτικών μέτρων για την αντιστάθμιση του σακχαρώδη διαβήτη είναι τρεις βασικές αρχές:

• Αποζημίωση για ανεπάρκεια ινσουλίνης.
• ρύθμιση ενδοκρινικών και μεταβολικών διαταραχών.
• Πρόληψη του διαβήτη, οι επιπλοκές του και η έγκαιρη αντιμετώπισή τους.

Η εφαρμογή αυτών των αρχών βασίζεται σε 5 κύριες θέσεις:

1. Diet in diabetes mellitus plays the role of “first fiddle”;
2. The diet is followed by a system of adequate and individually selected physical exercises;
3. Τα φάρμακα που μειώνουν το σάκχαρο χρησιμοποιούνται κυρίως για τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2.
4. Στο NIDDM, η θεραπεία με ινσουλίνη συνταγογραφείται εάν είναι απαραίτητο, αλλά στον διαβήτη τύπου 1 είναι απαραίτητη.
5. Εκπαίδευση ασθενών στον αυτοέλεγχο (δεξιότητες λήψης αίματος από το δάχτυλο, χρήση μετρητή γλυκόζης αίματος, ανεξάρτητη χορήγηση ινσουλίνης).

Ο εργαστηριακός έλεγχος σε αυτές τις θέσεις υποδεικνύει τον βαθμό αποζημίωσης σύμφωνα με τις ακόλουθες βιοχημικές μελέτες:

δείκτες	Καλή αποζημίωση	Ικανοποιητικό	Κακό
Επίπεδο γλυκόζης νηστείας (mmol/l)	4,4 – 6,1	6,2 – 7,8	Ø 7.8
Επίπεδο σακχάρου στο αίμα 2 ώρες μετά το γεύμα (mmol/l)	5,5 – 8,0	8,1 – 10,0	Ø 10,0
Ποσοστό γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1,%)	<8,0	8,0 – 9,5	Ø 10,0
Ολική χοληστερόλη στον ορό (mmol/l)	< 5.2	5,2 – 6,5	Ø 6,5
Επίπεδο τριγλυκεριδίων (mmol/l)	<1.7	1,7 – 2,2	Ø 2.2

Ο σημαντικός ρόλος της διατροφής στη θεραπεία του NIDDM

Η δίαιτα για τον σακχαρώδη διαβήτη είναι πολύ γνωστή ακόμη και σε άτομα που απέχουν πολύ από τον σακχαρώδη διαβήτη, πίνακας αριθμός 9. Ενώ βρίσκεστε στο νοσοκομείο για μια ασθένεια, κάθε τόσο ακούτε για μια ειδική δίαιτα, η οποία είναι πάντα σε ξεχωριστά δοχεία, διαφορετική από άλλες δίαιτες και εκδίδεται σύμφωνα με έναν συγκεκριμένο κωδικό πρόσβασης: «Έχω τον ένατο πίνακα». Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σε τι διαφέρει αυτή η μυστηριώδης δίαιτα από όλες τις άλλες;

Δεν πρέπει να κάνει λάθος κανείς όταν φροντίζει έναν διαβητικό που παρασύρει το «χυλό» του ότι στερείται όλες τις χαρές της ζωής. Η δίαιτα για το διαβήτη δεν είναι τόσο διαφορετική από τη διατροφή των υγιών ανθρώπων. Οι ασθενείς λαμβάνουν την απαιτούμενη ποσότητα υδατανθράκων (60%), λιπών (24%) και πρωτεϊνών (16%).

Η δίαιτα για το διαβήτη συνίσταται στην αντικατάσταση της ραφιναρισμένης ζάχαρης στα τρόφιμα με υδατάνθρακες που διασπώνται αργά. Η ζάχαρη, που πωλείται στα καταστήματα για όλους, και η ζαχαροπλαστική που βασίζεται σε αυτήν, ανήκει στην κατηγορία των απαγορευμένων τροφίμων.

Όσο για την ισορροπία των θρεπτικών συστατικών, όλα είναι αυστηρά εδώ: ένας διαβητικός πρέπει οπωσδήποτε να καταναλώνει την απαιτούμενη ποσότητα βιταμινών και πηκτινών, που πρέπει να είναι τουλάχιστον 40 γραμμάρια. ανά ημέρα.

Αυστηρά ατομική σωματική δραστηριότητα

Η φυσική δραστηριότητα επιλέγεται ξεχωριστά για κάθε ασθενή από τον θεράποντα ιατρό, λαμβάνοντας υπόψη τα ακόλουθα σημεία:

• ηλικία?
• συμπτώματα του διαβήτη?
• Η σοβαρότητα της παθολογικής διαδικασίας.
• Η παρουσία ή η απουσία επιπλοκών.

Η σωματική δραστηριότητα που συνταγογραφείται από τον γιατρό και διεξάγεται από τον «θάλαμο» έχει σκοπό να προάγει την «καύση» υδατανθράκων και λιπών χωρίς τη χρήση ινσουλίνης. Η δόση του, η οποία είναι απαραίτητη για την αντιστάθμιση των μεταβολικών διαταραχών, πέφτει αισθητά, κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε, επειδή η πρόληψη της αύξησης των επιπέδων σακχάρου στο αίμα μπορεί να οδηγήσει σε ανεπιθύμητη ενέργεια. Η επαρκής σωματική δραστηριότητα μειώνει τη γλυκόζη, η χορηγούμενη δόση ινσουλίνης διασπά την υπόλοιπη και ως αποτέλεσμα τα επίπεδα σακχάρου πέφτουν κάτω από τα αποδεκτά επίπεδα (υπογλυκαιμία).

Έτσι, Η δοσολογία της ινσουλίνης και η φυσική δραστηριότητα απαιτεί τη μέγιστη προσοχή και προσεκτικό υπολογισμό.Ώστε να αλληλοσυμπληρώνουμε και μαζί να μην ξεπερνάμε το κατώτερο όριο των φυσιολογικών εργαστηριακών παραμέτρων.

Ή μήπως δοκιμάστε λαϊκές θεραπείες;

Η θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 συνοδεύεται συχνά από την αναζήτηση του ασθενούς για λαϊκές θεραπείες που μπορούν να επιβραδύνουν τη διαδικασία και να καθυστερήσουν όσο το δυνατόν περισσότερο τη διάρκεια λήψης μορφών δοσολογίας.

Αν και οι μακρινοί πρόγονοί μας πρακτικά δεν γνώριζαν για αυτήν την ασθένεια, υπάρχουν λαϊκές θεραπείες για τη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη, αλλά δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό Τα αφεψήματα και τα αφεψήματα από διάφορα φυτά είναι χρήσιμα. Η χρήση οικιακών θεραπειών για τον διαβήτη δεν απαλλάσσει τον ασθενή από τη δίαιτα, την παρακολούθηση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα, την επίσκεψη σε γιατρό και την τήρηση όλων των συστάσεων του.

Για την καταπολέμηση αυτής της παθολογίας στο σπίτι, χρησιμοποιούνται αρκετά γνωστές λαϊκές θεραπείες:

1. Φλοιός και φύλλα λευκής μουριάς.
2. σπόροι και φλοιοί βρώμης.
3. Χωρίσματα καρυδιάς;
4. φύλλο δάφνης?
5. Κανέλα;
6. βελανίδια?
7. Τσουκνίδα;
8. Πικραλίδα.

Όταν η δίαιτα και οι λαϊκές θεραπείες δεν βοηθούν πλέον...

Τα λεγόμενα φάρμακα πρώτης γενιάς, που ήταν ευρέως γνωστά στα τέλη του περασμένου αιώνα, αποτελούν παρελθόν και έχουν αντικατασταθεί από φάρμακα νέας γενιάς, τα οποία αποτελούν τις τρεις κύριες ομάδες φαρμάκων για τον διαβήτη που παράγονται από τη φαρμακοβιομηχανία.

Ο ενδοκρινολόγος αποφασίζει ποιο φάρμακο είναι κατάλληλο για αυτόν ή αυτόν τον ασθενή. Και για να μην αυτοθεραπεύονται οι ασθενείς και να μην αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν αυτά τα φάρμακα για τον διαβήτη κατά την κρίση τους, δίνουμε μερικά ενδεικτικά παραδείγματα.

Παράγωγα σουλφονυλουρίας

Επί του παρόντος, συνταγογραφούνται παράγωγα σουλφονυλουρίας δεύτερης γενιάς που διαρκούν μεταξύ 10 και 24 ωρών. Οι ασθενείς τα λαμβάνουν συνήθως δύο φορές την ημέρα μισή ώρα πριν από τα γεύματα.

Αυτά τα φάρμακα αντενδείκνυνται απολύτως στις ακόλουθες περιπτώσεις:

• σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1;
• Διαβητικό, υπερωσμωτικό, γαλακτικό κώμα.
• εγκυμοσύνη, γέννηση, θηλασμός.

• Διαβητική νεφροπάθεια που συνοδεύεται από εξασθενημένη διήθηση.
• Ασθένειες του αιμοποιητικού συστήματος με ταυτόχρονη μείωση των λευκών αιμοσφαιρίων - λευκοκυττάρων (λευκοκυτταροπενία) και του συστατικού των αιμοπεταλίων της αιμοποίησης (θρομβοπενία).
• Σοβαρή μολυσματική και φλεγμονώδης ηπατική βλάβη (ηπατίτιδα).
• Διαβήτης που επιπλέκεται από αγγειακή παθολογία.

Επιπλέον, η λήψη φαρμάκων αυτής της ομάδας μπορεί να απειλήσει την ανάπτυξη αλλεργικών αντιδράσεων, οι οποίες εκδηλώνονται με:

1. Κνησμός του δέρματος και κνίδωση, που μερικές φορές οδηγεί σε οίδημα Quincke.
2. Διαταραχές του πεπτικού συστήματος;
3. Αλλαγές στο αίμα (μειωμένα επίπεδα αιμοπεταλίων και λευκοκυττάρων).
4. Πιθανή έκπτωση της ηπατικής λειτουργίας (ίκτερος λόγω χολόστασης).

Αντιυπεργλυκαιμικά ενεργά συστατικά από την οικογένεια των διγουανιδών

Τα διγουανίδια (παράγωγα γουανιδίνης) χρησιμοποιούνται ενεργά για τη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, προσθέτοντας συχνά σουλφοναμίδια σε αυτά. Είναι πολύ χρήσιμα για χρήση σε παχύσαρκους ασθενείς, αλλά σε άτομα με ηπατικές, νεφρικές και καρδιαγγειακές παθήσεις η χρήση τους είναι πολύ περιορισμένη και μετατρέπεται σε πιο ήπια φάρμακα της ίδιας ομάδας ή σε αναστολείς α-γλυκοσίδης, που αναστέλλουν την απορρόφηση υδατανθράκων στο λεπτό έντερο.

Τα ακόλουθα είναι απόλυτες αντενδείξεις για τη χρήση διγουανιδίων:

• IDDM (σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1);
• Σημαντική απώλεια βάρους;
• Μολυσματικές διεργασίες, ανεξάρτητα από την τοποθεσία.
• Χειρουργικές επεμβάσεις;
• εγκυμοσύνη, γέννηση, θηλασμός.
• καταστάσεις κώματος?
• παθολογία του ήπατος και των νεφρών.
• έλλειψη οξυγόνου?
• Μικροαγγειοπάθεια (2-4 βαθμοί) με μειωμένη όραση και νεφρική λειτουργία.
• Τροφικά έλκη και νεκρωτικές διεργασίες.
• Κακή κυκλοφορία του αίματος στα κάτω άκρα λόγω διαφόρων αγγειακών παθήσεων.

Θεραπεία με ινσουλίνη

Από όσα ειπώθηκαν παραπάνω είναι ξεκάθαρο Η ινσουλίνη είναι η κύρια θεραπεία για τον διαβήτη τύπου 1, όλα τα επείγοντα ιατρικά περιστατικά και τις σοβαρές επιπλοκές του διαβήτη. Το NIDDM απαιτεί το διορισμό αυτής της θεραπείας μόνο για ινσουλινοεξαρτώμενες μορφές, όταν η διόρθωση με άλλα μέσα δεν επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Οι σύγχρονες ινσουλίνες, οι λεγόμενες μονο-επαρκείς ινσουλίνες, αντιπροσωπεύουν δύο ομάδες:

1. Μονοεπαρκείς φαρμακολογικές μορφές της ουσίας ανθρώπινης ινσουλίνης (ημισυνθετική ή ανασυνδυασμένη DNA), που αναμφίβολα έχουν σημαντικό πλεονέκτημα έναντι των χοιρινών φαρμάκων. Δεν έχουν πρακτικά αντενδείξεις ή παρενέργειες.
2. Μονοεπαρκείς ινσουλίνες από το πάγκρεας των χοίρων. Αυτά τα φάρμακα απαιτούν αύξηση της δόσης του φαρμάκου κατά περίπου 15% σε σύγκριση με τις ανθρώπινες ινσουλίνες.

Ο διαβήτης είναι επικίνδυνος λόγω επιπλοκών

Δεδομένου ότι ο διαβήτης σχετίζεται με βλάβες σε πολλά όργανα και ιστούς, οι εκδηλώσεις του μπορούν να βρεθούν σε όλα σχεδόν τα συστήματα του σώματος. Οι επιπλοκές του σακχαρώδη διαβήτη είναι:

• Παθολογικές αλλαγές στο δέρμα: διαβητική δερμοπάθεια, νεκροβίωση λιποειδών, φουρκουλίωση, ξανθωμάτωση, μυκητιασικές δερματικές λοιμώξεις.
• Οστεοαρθρικές παθήσεις:
  1. Διαβητική οστεοαρθροπάθεια (Charcot joint - αλλαγή στην άρθρωση του αστραγάλου), η οποία εμφανίζεται σε φόντο μειωμένης μικροκυκλοφορίας και τροφικών διαταραχών, συνοδευόμενη από εξαρθρήματα, υπεξαρθρώσεις και αυθόρμητα κατάγματα πριν από το σχηματισμό διαβητικό πόδι;
  
  2. Διαβητική τριχοπάθεια, που χαρακτηρίζεται από δυσκαμψία των καρπών, η οποία εμφανίζεται συχνά σε παιδιά με διαβήτη.
• Παθήσεις του αναπνευστικού: μακροχρόνιες επίμονη βρογχίτιδα, πνευμονία, αυξημένη συχνότητα φυματίωσης;
• Παθολογικές διεργασίες που επηρεάζουν τα πεπτικά όργανα: διαβητική εντεροπάθεια, που συνοδεύεται από αυξημένη περισταλτικότητα, διάρροια (έως 30 φορές την ημέρα), απώλεια βάρους.
• Διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια– μία από τις πιο σοβαρές επιπλοκές, που χαρακτηρίζεται από βλάβη στα όργανα της όρασης.
• Η πιο κοινή επιπλοκή του σακχαρώδη διαβήτη θεωρείται διαβητική νευροπάθεια και η ποικιλομορφία του - Πολυνευροπάθεια, που επηρεάζει το 90% όλων των μορφών αυτής της παθολογίας. Η διαβητική πολυνευροπάθεια είναι μια κοινή ασθένεια Σύνδρομο διαβητικού ποδιού;
• Παθολογική κατάσταση του καρδιαγγειακού συστήματος, που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι η αιτία θανάτου από σακχαρώδη διαβήτη. Η υπερχοληστερολαιμία και η αγγειακή αθηροσκλήρωση, που αρχίζουν να αναπτύσσονται σε νεαρή ηλικία στον διαβήτη, οδηγούν αναπόφευκτα σε καρδιακές και αγγειακές παθήσεις (στεφανιαία νόσο, έμφραγμα του μυοκαρδίου, καρδιακή ανεπάρκεια, εγκεφαλικό επεισόδιο).

Πρόληψη

Τα μέτρα για την πρόληψη του σακχαρώδη διαβήτη εξαρτώνται από τα αίτια που τον προκαλούν. Σε αυτή την περίπτωση, συνιστάται να μιλήσετε για την πρόληψη της αθηροσκλήρωσης και της αρτηριακής υπέρτασης, συμπεριλαμβανομένης της καταπολέμησης του υπερβολικού βάρους, των κακών συνηθειών και του εθισμού στα τρόφιμα.

Η πρόληψη των επιπλοκών του σακχαρώδη διαβήτη περιλαμβάνει την πρόληψη της ανάπτυξης παθολογικών καταστάσεων που προκαλούνται από τον ίδιο τον διαβήτη. Η διόρθωση των επιπέδων γλυκόζης στον ορό του αίματος, η τήρηση μιας δίαιτας, η επαρκής σωματική δραστηριότητα και η τήρηση των συστάσεων του γιατρού μπορούν να βοηθήσουν στην καθυστέρηση των συνεπειών αυτής της αρκετά σοβαρής ασθένειας.